Vluchteling

Met een tot net boven de enkels opgerolde spijkerbroek en iets te grote gelakte schoenen
komt hij bij me binnen voor een intake. Het haar eigentijds gekapt en vol met lak zodat het rechtop blijft staan.
De zijkanten zeer kort geknipt en een volle dos als een grote baby krul op zijn hoofd liggend.

Een 2e hands colbertjasje wat keurig aansluit boven de spijkerbroek en een nogal groot uitgevallen
aktetas in zijn hand. Als ik er naar vraag wat hij zoal in die tas meedraagt zegt hij dat het bij zijn outfit hoort.
Dus de hele dag zeulen met een lege tas geeft ook status schijnbaar.

19 jaar en vol ambities. Hij wil oogarts worden maar eerst de taal leren.
Zoals zovelen gevlucht uit een kapotgeschoten land en met gevaar voor eigen leven
de zee over gevlucht om hier zijn droom te laten uitkomen.

Hij heeft een vriendinnetje in Turkije maar durft niet te zeggen dat hij van haar houd.
Ook zij zegt deze 4 kleine fijne woorden niet tegen hem. Waarom niet vroeg ik.
Ik wil haar niet met een gevoel opzadelen als ik het niet waar kan maken.

Ik begrijp het maar voel tegelijkertijd het dubbele er in.
Wanneer iemand zegt dat hij/zij van je houd dan geeft je dat vleugels maar het blijkt tegelijkertijd
als een te nauw aangesloten mantel te voelen die je vrijheid beperkt.

Na de intake zegt hij, krijg ik nu mijn status en mag ik op transfer??
Opnieuw verwachtingen waar ik niet aan kan voldoen.
Ik hoor het verhaal aan, schrijf mijn bevindingen
en roep de volgende met een eigen droom binnen en luister opnieuw.

terug